Informacje ogólne o Australii

Australia jest najmniejszym kontynentem na Ziemi, znajduje się na południe od indonezyjskich wysp Azji Południowo-Wschodniej. Od południa i zachodu otoczona jest Oceanem Indyjskim, zaś od północy i wschodu morzami Oceanu Spokojnego: Morzem Arafura, Timor, Koralowym i Tasmana.

Oficjalna nazwa państwa to Związek Australijski (Commonwealth Of Australia) i jest to szóste co do wielkości państwo świata, o powierzchni 7 682 300 km². Jest członkiem brytyjskiej Wspólnoty Narodów, zaś głową państwa jest monarcha brytyjski, obecnie Królowa Australii Elżbieta II Windsor, reprezentowana przez gubernatora generalnego. Stolicą Australii jest Canberra, zaś największe miasto to Sydney. Australia jest najsłabiej zaludnionym a jednocześnie najmocniej zurbanizowanym państwem świata – 85% stanowi ludność miejska. Niemal cała populacja zamieszkuje wąski obszar o kształcie półksiężyca, leżący wzdłuż wschodniego wybrzeża i południowo – zachodniego zakątka kontynentu. 91% Australijczyków ma pochodzenie europejskie, 5% azjatyckie, a tylko 2% to Aborygeni – rdzenna ludność australijska.

Klimat Australii

Australijskie pory roku przebiegają odwrotnie do półkuli południowej, jednak okresy ładnej pogody występują tam przez cały rok, w związku z tym każda pora roku jest dobra do odwiedzin. Około 40% kraju leży w strefie tropikalnej

Garstka informacji praktycznych.

Australia leży w obrębie trzech stref czasowych. Czas wschodni obejmuje Tasmanię, Wiktorię, Nową Południową Walię i Queensland, różnica wynosi GMT + 10 godzin. Aby otrzymać czas centralny, obejmujący terytorium północne i Australię Południową, należy cofnąć zegarki o 30 minut wobec czasu wschodniego (GMT + 9,5 godz.), zaś czas zachodni obowiązujący w Australii Zachodniej – o 2 godziny (GMT +8 godz.).

Międzynarodowy numer kierunkowy: 61

Wizy –wszyscy przybywający mają obowiązek posiadania paszportu i wizy (z wyj. obywateli Nowej Zelandii – im wystarczy paszport). Polacy mogą się starać o wizę bezpośrednio w ambasadzie Australii, poprzez jej stronę internetową lub za pośrednictwem biura podróży. Wizy turystyczne ważne są przez 3 do 6 miesięcy, ale można je przedłużyć, maksymalnie do roku. Paszport musi zachować ważność przez cały okres pobytu

Opieka zdrowotna jest na bardzo wysokim poziomie - zarówno kwalifikacje personelu, jak wyposażenie placówek medycznych , ale niestety na wysokim poziomie są również ceny usług. Warto zatem wykupić ubezpieczenie od kosztów leczenia oraz od nieszczęśliwych wypadków. Można to zrobić za pośrednictwem biur podróży.

Na każdym campingu i w wielu Hotelach istnieje możliwość korzystania z pralki, można zatem ograniczyć ilość bagażu. Campingi są bardzo bezpieczne i mają doskonale wyposażone zaplecze techniczne(toalety, prysznice-zawsze z cieplą wodą, pralnie a nawet grill).

Australia jest bardzo przyjazna dla internautów. Niemalże wszędzie można skorzystać z bezpłatnego dostępu do internetu i wysłać maila.

Do Australii nie można wwozić żadnych wyrobów spożywczych oraz wyrobów naturalnego pochodzenia zwierzęcego w związku z ochroną przed chorobami z innych kontynentów. Powyższy zakaz jest surowo przestrzegany(cały bagaż jest prześwietlany i sprawdzany przy pomocy psów), a za jego złamanie obowiązują surowe kary.

Napięcie prądu wynosi 220-240V. Wtyczki są płaskie i mają 3 bolce. W sklepach elektrycznych można kupić przejściówki do wtyczek z bolcami. W drogich hotelach przejściówki są na wyposażeniu pokoju.

W wielu hotelach, a także na lotniskach, campingach dostępne są bezpłatne przewodniki, które bardzo szczegółowo opisują całe miasta oraz podają wiele aktualnych informacji praktycznych. Ruch uliczny jest lewostronny. Wszyscy podróżujący samochodem obowiązkowo muszą mieć zapięte pasy bezpieczeństwa. Zagraniczne prawa jazdy ważne są na terenie całej Australii.

Ciekawa historia (skrót historyczny)

Australia kilkakrotnie była odkrywana przez Europejczyków. Jednak zarówno Portugalczycy, którzy przybyli tu w XVI w., jak i Holendrzy w XVII w., nie uznali jej za godną uwagi ze względu na niekorzystne warunki przyrodnicze i klimatyczne. Ci drudzy ograniczyli się do nazwania swego odkrycia Nową Holandią. Dopiero żeglarz i podróżnik angielski James Cook w 1768 r. przebadał wschodnie wybrzeża i stwierdził, że jednak nadają się do zamieszkania. Nadał tej ziemi nazwę: Nowa Południowa Walia i uczynił z niej kolonię brytyjską. Przez około 40 lat było to wyłącznie miejsce zsyłki dla skazanych przestępców. Pierwsza portowa osada Port Jackson - dziś znajduje się tu Sydney – przyjmowała skazańców od 1788 r. i to właśnie oni byli pionierami, którzy zaczęli zasiedlać Australię. Zajmowali się hodowlą owiec oraz karczowaniem lasów i zagospodarowywaniem ugorów, budując wzdłuż wybrzeży osady, które później stały się miastami portowymi. Dopiero po 1830 r. zaczęły tu przybywać większe ilości osadników wraz z rodzinami.

Początkowo błędnie uznano Australię za niezaludnioną. Jednak okazało się, że zamieszkiwana była przez aborygenów – lud przybyły prawdopodobnie z Azji południowo-wschodniej kilkadziesiąt tysięcy lat przed odkryciem przez Europejczyków. Żyli oni na bardzo niskim poziomie cywilizacyjnym, prowadząc koczowniczy tryb życia, trudniąc się zbieractwem i łowiectwem, a na wybrzeżach rybołówstwem. Przemierzali olbrzymie obszary i zakładali obozy w okolicach zbiorników wodnych. Na początku XIX w. było ich tu kilkaset tysięcy, jednak nowi osadnicy w licznych konfliktach, wielu z nich zabili, a pozostałych w brutalny sposób przepędzili w głąb lądu, na mniej urodzajne tereny. Trudna dostępność wnętrza Australii spowodowała, że początkowo poznawano ją głównie wzdłuż wybrzeży. Dopiero w drugiej połowie XIX w zaczęto badać dalsze obszary. I tak w 1851 odkryto znaczne pokłady złota. To zaś spowodowało zwiększenie napływu ludności aż do ponad trzech milionów osób w 1890 roku. Wtedy to Australia została podzielona administracyjnie na 6 stanów tworzących Związek Australijski podległy Koronie Brytyjskiej.

Polskie ślady

Paweł Edmund Strzelecki przybył do Australii w kwietniu 1839 roku. Był on największym polskim podróżnikiem XIX w., badaczem i odkrywcą. Miał wówczas 42 lata i za sobą liczne podróże badawcze po Europie, obu Amerykach, Nowej Zelandii i wyspach Oceanii. Szczególne jego zainteresowanie wzbudziła Nowa Południowa Walia i Tasmania. Jego badania dotyczące tych obszarów zostały nawet uhonorowane złotym medalem Królewskiego Towarzystwa Geograficznego i przez wiele lat stanowiły podstawowe źródło wiedzy naukowej o Australii. To on jako pierwszy odkrył pokłady złota po zachodniej stronie Wielkich Gór Wododziałowych oraz w paśmie Gór Błękitnych, lecz na prośbę gubernatora Nowej Południowej Walii, obawiającego się gorączki złota nie nagłośnił tego faktu. Na podstawie swoich badań stworzył mapę geologiczną Nowej południowej Walii i Tasmanii, która była pierwszą tego typu pracą naukową dotyczącą Australii. W lutym 1840 r. Paweł Edmund Strzelecki zdobył jako pierwszy najwyższy szczyt kontynentu, ustalił jego wysokość (2230 m n.p.m.) i nazwał Górą Kościuszki. Prawem odkrywcy nazwał ponad dwadzieścia obiektów geograficznych. Na mapie Australii widnieje 15 nazw upamiętniających jego postać (m. In. Pustynia Strzeleckiego).

Aborygeni

Aborygeni dotarli do Australii około 50 tys. lat temu. Zamieszkiwali oni pustynie, tropikalne lasy deszczowe, ale przede wszystkim okolice większych rzek, nizinnych wybrzeży oraz góry. Ich prastara tradycja opierała się na silnym związku z naturą, zarówno istotami żywymi, jak i jej nieożywionymi elementami, jak rzeki, skały. Wierzyli, że współzależą od siebie nawzajem. Brali oni z natury tylko tyle, ile potrzeba im było do przeżycia tak, aby nie zakłócać równowagi w przyrodzie, której czuli się częścią.

Czas Snu jest podstawą wszelkich tradycyjnych aborygeńskich wierzeń i praktyk. Stanowi kulturowe, historyczne i duchowe dziedzictwo rdzennej ludności Australii. Według mitologii, była to bardzo odległa w czasie epoka, zaranie wszelkiego stworzenia, kiedy to tworzyła się ziemia, rzeki, wszystkie zjawiska przyrodnicze i istoty żywe. Aborygeni czcili duchowych przodków z Czasu Snu malowidłami, pieśniami i tańcami, zaś historie z tego czasu przechodziły z pokolenia na pokolenie dzięki tradycji ustnej przekazywanej przez plemiennych przywódców oraz dzięki petroglifom, którym przypisuje się szczególne wartości rytualne. Ceremonia z udziałem pieśni i tańca nazywała się corroboree , w niektórych zaś plemionach towarzyszyły im dźwięki didgeridoo – instrumentu zrobionego z długiego, wygiętego, pustego w środku kawałka drewna . Gdy się w niego zadęło wydawał buczący dźwięk, podobno przypominający nawoływanie duchów.

Za podtrzymanie tożsamości poszczególnych plemion odpowiadała starszyzna i choć istniały pewne rytuały przypisane kobietom, to mężczyźni zdominowali świat obrzędów. Stanowił on wręcz temat tabu. Święta mitologia określała role społeczne jednostek, zaś szczególnym kultem otaczano totem, zazwyczaj zwierzęcy lub roślinny, chroniący i symbolizujący daną grupę.

Totemy i Czas Snu nadawały ludziom tożsamość, zapewniały przyrodzoną łączność z ziemią i naturą. Związki Aborygenów z ich terenami były więc bardzo silne, a wygnanie ich przez białych oznaczało dla nich duchową śmierć, było równoznaczne z wydziedziczeniem z Czasu Snu, pozbawieniem przodków i wiary w życie po śmierci. Byli oni zupełnie nie przygotowani na przybycie białego człowieka. Choć początkowo Aborygeni byli traktowani jako rasa niższa, nie do końca zaś jako ludzie (dopiero w latach 60 XX w. wykreślono ich z oficjalnej Księgi Flory i Fauny), z czasem zaczęto podejmować starania w celu poprawienia ich warunków życiowych, zwrotu utraconych ziem, wcielenia ich w życie społeczne na równych prawach z białymi. Nie do końca się to udaje, gdyż statystycznie słabiej zarabiają, żyją w gorszych warunkach i nie cieszą się tak dobrym zdrowiem, jak reszta Australijczyków. Bezrobocie i alkoholizm również dotyka ich częściej niż pozostałą część społeczeństwa, a co gorsze często żyją w poczuciu skrzywdzenia, niższości i upokorzenia, które nie pozwalają wielu z nich stanąć na własne nogi i wykorzystać ofiarowanej pomocy. Wielu jednak z nich radzi sobie bardzo dobrze. Przede wszystkim odkąd od 1967 r. są pełnoprawnymi obywatelami i posiadają prawa wyborcze, mają swoich nielicznych przedstawicieli w świecie polityki, organizacje społeczne i polityczne, a także odnoszą sukcesy w takich dziedzinach jak sport i sztuka. Ponadto, na przykład na zwróconych ziemiach, gdzie dziś znajdują się parki narodowe, pomagają w ich prowadzeniu i czerpią zyski z zarządzania zapleczem turystycznym.

Niezwykła fauna i flora

Australia jest kontynentem, który długo pozostawał w izolacji w stosunku do pozostałych, a zatem ewolucja zachodziła tu w odosobnieniu. Doprowadziło to do wykształcenia się niepowtarzalnego świata roślin i zwierząt – 83% ssaków, 89% gadów, 90% ryb oraz 93% płazów to gatunki endemiczne, czyli nie występujące nigdzie indziej. Inną wyjątkową cechą australijskiej fauny jest to, że brakuje tu rodzimych gatunków, typowych w innych częściach świata ssaków łożyskowych. Te które są, przybyły z innych kontynentów, jak na przykład psy dingo wraz z Aborygenami, albo szczury i myszy wraz z białymi osadnikami z Europy. W ekosystemie zastąpiły je torbacze, których młode rodzi się jako embrion i dojrzewa w torbie na brzuchu matki, jak np. u kangurów, czy koali oraz stekowce łączące wiele cech gadów i ssaków – ich młode wykluwają się z jaj i spijają mleko, które wydobywając się z gruczołów spływa po brzuchu matki. Stekowcami są np. dziobak i kolczatka australijska.

Nowa Południowa Walia,

Sydney,Opera House jest najbardziej rozpoznawalnym budynkiem w całej Australii i jednym z najbardziej rozpoznawalnych na całym świecie. W ramach międzynarodowego konkursu na projekt budowlany wyłoniono ten należący do Duńczyka Jørna Utzona. Prace budowlane rozpoczęto w roku 1959 lecz pomimo wykorzystania w ich prowadzeniu technologii komputerowej pojawiły się liczne trudności, które nieustannie podnosiły koszty budowy, w końcowym efekcie 15-krotnie przewyższające planowany pierwotnie budżet. Funduszy na dokończenie budowy dostarczyła loteria stanowa i wreszcie w 1973 r. brytyjska królowa uroczyście otworzyła gmach, który od razu stał się australijskim znakiem rozpoznawczym. Położony w malowniczym miejscu przypominający napełnione wiatrem żagle prezentuje się znakomicie, ale przede wszystkim tętni życiem kulturalnym. W czterech salach koncertowych odbywają się widowiska teatralne, baletowe, koncerty, zaś nowo otwarta placówka The Studio specjalizuje się w sztuce współczesnej. W niedziele odbywa się przy wejściu targ z australijskimi wyrobami rzemieślniczymi i artystycznymi.

The Rocks, najbardziej zabytkowa dzielnica Sydney. Jej nazwa nawiązuje do piaskowcowych skał, z których pierwsi skazańcy wycinali bloki służące jako budulec. Do niedawna nie była to zbyt chlubna dzielnica. Głównie znajdowały się tu magazyny i domy publiczne, panował brud i było niebezpiecznie. W latach 70. XX w. władze zamierzały zrównać ten rejon z ziemią, jednak na skutek prostestów mieszkańców i środowisk akademickich a także na skutek strajku związku zawodowego budowlanych odeszły od tego pomysłu. Obecnie jest to miejsce bardzo kolorowe i urokliwe, znajdują się tu restauracje i ogródki piwne oraz mnóstwo sklepów z pamiątkami i aborygeńskimi dziełami sztuki.

Nowa Południowa Walia,

Góry Błękitne –nazwę zawdzięczają eukaliptusom, które porastają ich zbocza i uwalniając obecne w ich liściach olejki eteryczne powodują, iż z daleka widoczna jest specyficzna, lekka, niebieska mgiełka. Oddzielają one gęsto zaludnioną nadmorską równinę od zdecydowanie mniej przyjaznego interioru. Dla pierwszych przybyszy, którzy chcieli w tym miejscu sforsować Wielkie Góry Wododziałowe okazały się przeszkodą nie do przebycia. Niektórzy skazańcy liczyli na to iż po ich drugiej stronie znajdują się Chiny i upragniona wolność. Kiedy wreszcie, ponad 20 lat później pierwsi biali badacze zdołali się przeprawić znaleźli ślady istnienia rdzennych mieszkańców, lecz nie spotkali wielu z nich. Prawdopodobnie choroby przywiezione przez nowych przybyszów zdołały pokonać pasma górskie wcześniej niż oni sami i zdziesiątkowały bezbronną wobec nich ludność miejscową. Park Narodowy Gór Błękitnych znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Zajmuje on powierzchnię 247 tys. ha, poprzecinaną licznymi szlakami pieszymi z towarzyszącymi im miejscami piknikowymi i polami namiotowymi. Spacerując tymi szlakami można podziwiać fantastyczne widoki wąwozów, malowniczych urwisk oraz drzew gumowych. W małych, aktywnych głównie w weekendy miasteczkach można znaleźć wiele dobrych restauracji, kawiarni i sklepów ze starociami. Ponieważ jest to jedno z nielicznych miejsc w Australii, gdzie zimą występuje śnieg, między czerwcem a sierpniem wszystkie hotele, kafejki i restauracje przystrajane są w dekoracje Bożonarodzeniowe i serwuje się w nich świąteczne kolacje. Bardzo chętnie z atrakcji tych korzystają mieszkańcy Sydney.

Queensland, Wielka Rafa Koralowa – największa rafa koralowa na Ziemi jest cudem świata stworzonym przez naturę. Rafa zbudowana jest z wapiennych szkieletów obumarłych koralowców, małych osiadłych, żyjących w koloniach zwierząt. Ich młode osobniki trwają na miejscu przyczepine do szkieletów obumarłych poprzedników i tak stopniowo, warstwami rośnie przez miliony lat rafa koralowa. W latach 70. XX w. ustanowiono tu Park Morski Wielkiej Rafy Koralowej (Great Barrier Reef Marine Park), zaś w 1981 r. wpisano go na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO. Wiele niebezpieczeństw wynikających z działalności człowieka zagraża temu wrażliwemu ekosystemowi. Począwszy od wszelakich zanieczyszczeń dostających się do morza, a skończywszy na niszczeniu rafy przez cumujące łodzie i ocierających się o polipy nurkujących, co wbrew pozorom ma niebagatelny wpływ na jej stan. Najlepsze warunki do podglądania rafy panują od kwietnia do października – pogodne niebo i niezbyt silne wiatry. Tam gdzie woda jest płytka, wystarczy nurkować z maską i fajką, aby zaraz po zanurzeniu zobaczyć jak piękny i bajeczny jest podwodny świat. Turkusowe lustro wodne, pod nim rosnące niczym kwiaty, różnobarwne koralowce, a wśród nich, przemykają tropikalne ryby o zadziwiających nazwach i jeszcze bardziej zadziwiających kolorach i kształtach. Obrazu tego dopełniają rozgwiazdy oraz strzykwy poruszające się dzięki sile odrzutu wody, którą strzykają z otworu na końcu ciała.

Terytorium Północne

Uluru – Ayers Rock. Znajduje się w parku narodowym Uluru-Kata Tjuta, niedaleko miasteczka Yulara, 400 km na południowy zachód od Alice Springs. Ma ponad 318 m wysokości i 8 km obwodu. Przez wiele lat Uluru był uznawany za największy monolit świata (twór geologiczny składający się z pojedynczego bloku skalnego). Nie jest to jednak prawdą, gdyż monolit Mount Augustus w Zachodniej Australii jest ponad dwukrotnie większy. Ponadto wedle nowszych badań Uluru wcale nie jest monolitem, lecz częścią większej formacji skalnej, do której należą również Kata Tjuta i Mount Connor. Z pewnością jednak jest jednym z najsłynniejszych pomników australijskiej przyrody. Jest to święte miejsce dla miejscowych aborygenów, którzy woleliby, aby turyści nie wchodzili na górę, jednak nie istnieje oficjalny zakaz. W jaskiniach u podnóża skały znajduje się wiele malowideł ściennych. Dominujący w krajobrazie rudy kolor skał, ziemi i dróg pochodzi od tlenku żelaza obficie występującego w piaskowcach. Główną atrakcję dla turystów stanowi oglądanie wschodów i zachodów słońca, kiedy to pod wpływem zmieniającego się oświetlenia Uluru mieni się różnymi odcieniami. Od ich koloru, rozległe obszary znajdujące się w południowej części Terytorium Północnego, gdzie znajduje się Ayers Rock nazywa się Czerwonym Środkiem. Pasują do siebie, te ogniste barwy oraz suchy i gorący klimat NT (Northern Territory). Suma opadów w ciągu roku jest tu bardzo niska, jednakże gdy już spadnie deszcz, to jest to ulewa na wielką skalę.

Terytorium Północne, Kakadu National Park został utworzony w 1981 roku i dwukrotnie był rozszerzany. Jego nieprzebrane bogactwa przyrodnicze znalazły się na liście UNESCO, głównie za względu na obszary podmokłe, gdzie występują bardzo rzadkie gatunki ptaków wodnych . Choć nie sposób wyrazić słowami całe piękno tego parku, warto wiedzieć , że na obszarze 19 804 km2 rozpoznano około 25 gatunków żab, 60 gatunków ssaków, 51 gatunków ryb słodkowodnych, 120 gatunków gadów, 280 gatunków ptaków (z czego jedna trzecia to endemity) oraz co najmniej 10 tys. gatunków owadów i cały czas ich lista jest uzupełniana. Żyje tu także ponad tysiąc gatunków roślin często wykorzystywanych przez aborygenów do celów spożywczych i leczniczych. Większa część parku stanowi własność plemienia Gagudju, zamieszkującego i pracującego na tym terenie jako strażnicy. Ich kultura rozwinęła się tu w doskonałej harmonii z przyrodą. Zatem choć turystom nie dane jest zobaczyć wszystkich ciekawostek (niektóre zwierzęta są bardzo płochliwe, bądź prowadzą nocny tryb życia) warto posłuchać co mają na ten temat do powiedzenia strażnicy. Kolejnym powodem, dla którego warto odwiedzić Park Kakadu są naskalne malowidła na Ubirr Rock i Nourlangie Rock. Znajdują się tu galerie sztuki aborygeńskiej. Można lepiej poznać i zrozumieć prastary świat oraz zakupić pamiątki. Nie sposób pominąć także jedne z urokliwych i malowniczych jeziorek i plaż u podnóży urwistej skarpy z wodospadami, jak na przykład Jim Jim Falls, czy też bliźniacze strugi Twin Falls. W tym drugim jednak lepiej się nie kąpać ze względu na obecność krokodyli. W porze deszczowej wodospady te stają się ogromne i można dotrzeć do nich jedynie helikopterem, lecz w porze suchej urzekają spokojem i zapraszają do wypoczynku. Jeżeli zaś chcielibyśmy podziwiać krokodyle z bezpiecznej odległości, można się wybrać na półtoragodzinny rejs po rzece Adelaide, gdzie zamieszkują. Te żarłoczne drapieżniki potrafią wyskoczyć nad wodę aby złapać zdobycz, bez względu na to, czy jest to przelatujący ptak, czy rzucony ze statku kawałek mięsa.

Jeśli zainteresował Cię ten opis, sprawdź ceny biletów lotniczych do Australii w naszym biurze, polecamy bezpośredni kontakt, gdyż wiele taryf nie jest dostepnych w przedaży on-line.